Oyun Terapisi

Neden oyun?

Yetişkinler zorlandıklarını konuşarak anlatır. Çocuklar için bu dil henüz tam kurulmamıştır; onların doğal ifade biçimi oyundur. Bir çocuğun oyununda kurduğu sahne, seçtiği oyuncak ve tekrar ettiği tema, çoğu zaman sözcüklerle anlatamadığı şeyi anlatır.

Oyun terapisinde oyun bir oyalanma aracı değil, çalışmanın kendisidir. Odada kurulan güvenli ilişki içinde çocuk, zorlandığı yaşantıyı kendi hızında ve kendi diliyle ele alabilir.

Hangi durumlarda başvurulur?

• Yoğun kaygı ve ayrılık güçlüğü
• Öfke patlamaları ve davranış zorlanmaları
• Kardeş kıskançlığı ve ilişki güçlükleri
• Boşanma, taşınma, kayıp gibi değişimlere uyum
• Uyku ve tuvalet alışkanlıklarında beliren zorlanmalar
• Okula uyum ve akran ilişkileri
• İçe kapanma, kendini ifade etmekte zorlanma

Görüşmeler nasıl geçer?

Görüşmeler oyun odasında, genellikle 45 dakika sürer ve haftada bir yapılır. Odada çocuğa yönlendirme yapılmaz; ne oynayacağına kendisi karar verir. Bu özgürlük, çalışmanın temelidir: çocuk hazır olduğu konuya kendi zamanlamasıyla gelir.

Süreç, ebeveynlerle yapılan bir ön görüşmeyle başlar ve belirli aralıklarla ebeveyn görüşmeleriyle devam eder. Çocuğun oyununun ayrıntısı değil, sürecin genel gidişatı paylaşılır.

• Görüşmeler haftada bir, düzenli olarak yapılır; süreklilik önemlidir.
• Çocuk odada yönlendirilmez, oyun onun seçimiyle şekillenir.
• Ebeveynler süreç dışında bırakılmaz; düzenli görüşmelerle sürece dahil olur.
• Değişim genellikle önce evde ve okulda fark edilir.

Oyun terapisi bir tanı yöntemi değildir. Gelişimsel bir değerlendirme gerektiğini düşündüğüm durumlarda ilgili uzmana yönlendirme yapılır.